14 ثواب خدمت کردن مرد به همسرش در کلام پیامبر(ص)

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: يا على(ع) يك ساعت خدمت کردن در خانه از عبادت هزار ساله و هزار حج و هزار عمره بهتر است.

مشرق- امير مومنان امام علی عليه‌السلام فرمود: روزی در حالى كه فاطمه(س) نزدیک من نشسته بود و من عدس پاک می‌کردم، پیامبر صلی الله علیه و اله وارد شدند و فرمودند: ای اباالحسن! عرض كردم لبيك يا رسول اللَّه! فرمود: آنچه مي‌گويم بشنو زیرا من هیچ حرفی نمی‌زنم مگر اینکه به امر پروردگار است:
-مردى كه به  زن خود در خانه کمک كند، خدا ثواب یک سال عبادتی را که روزها روزه باشد و شبها به قیام و نماز ایستاده باشد به او می‌دهد.

-خداوند ثواب صابران و ثواب یعقوب و داود و عیسی علیهم‌السلام را به او عطا خواهد کرد.

-يا على هر كه در خانه در خدمت خانواده خود باشد و آن را ننگ نداند خدواند نام او جزو شهدا می‌نویسد و ثواب هزار شهید را در هر روز شب برای او محاسبه می‌کند.

-برای هر قدمی که بر می‌دارد ثواب یک حج و عمره می‌نویسد و به هر رگی که در بدن اوست در بهشت شهری به او عنایت می‌کند.

-يا على يك ساعت خدمت کردن در خانه از عبادت هزار ساله و هزار حج و هزار عمره بهتر است.

-خدمت کردن به عیال از آزاد كردن هزار بنده و هزار جهاد و عيادت هزار بيمار و شرکت در هزار  نماز جمعه وشرکت در هزار تشییع  جنازه و سیر کردن هزار گرسنه و پوشاندن هزار برهنه  گرفتن  هزار اسير در راه خدا بهتر است.

-ثواب خدمت کردن به خانواده از هزار دينار صدقه دادن به درویشان بهتر است.

-خدمت به عیال از خواندن تورية و انجيل و زبور و قرآن برای او بهتر است و از هزار اسير كه بخرد و آنها را در راه خدا آزاد کند برتر می‌باشد.

-برای او از صدقه دادن هزار شتر به نیازمندان بهتر است.

-از دنیا بیرون نمی رود مگر اینکه جای خود را در بهشت می‌بیند.

-يا على هر کسی خدمت کردن به خانواده خود را ننگ نداند خداوند او را بدون حساب به بهشت داخل می‌کند.

-يا على خدمت کردن به عيال كفاره گناهان كبيره است و غضب پروردگار را فرو می‌نشاند  و مهریه  او حور العين است.

-حسنات و درجات را  زیاد می‌کند.

-يا على خدمت نمي‌كند عيال  خود را مگر کسی که  صديق يا شهيد باشد يا مردي كه می خواهد خدا خير دنيا و آخرت را به عنایت کند.

متن حدیث:

عن عَلِيٍّ(ع) قَالَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ ص وَ فَاطِمَةُ جَالِسَةٌ عِنْدَ الْقِدْرِ وَ أَنَا أُنَقِّي الْعَدَسَ قَالَ يَا أَبَا الْحَسَنِ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ اسْمَعْ مِنِّي وَ مَا أَقُولُ إِلَّا مَنْ أَمَرَ رَبِّي مَا مِنْ رَجُلٍ يُعِينُ امْرَأَتَهُ فِي بَيْتِهَا إِلَّا كَانَ لَهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ عَلَى بَدَنِهِ عِبَادَةُ سَنَةٍ- صِيَامٍ نَهَارُهَا وَ قِيَامٍ لَيْلُهَا وَ أَعْطَاهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنَ الثَّوَابِ مِثْلَ مَا أَعْطَاهُ اللَّهُ الصَّابِرِينَ وَ دَاوُدَ النَّبِيَّ وَ يَعْقُوبَ وَ عِيسَى ع يَا عَلِيُّ مَنْ كَانَ فِي خِدْمَةِ الْعِيَالِ فِي الْبَيْتِ وَ لَمْ يَأْنَفْ كَتَبَ اللَّهُ تَعَالَى اسْمَهُ فِي دِيوَانِ الشُّهَدَاءِ وَ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ ثَوَابَ أَلْفِ شَهِيدٍ وَ كَتَبَ لَهُ بِكُلِّ قَدَمٍ ثَوَابَ حِجَّةٍ وَ عُمْرَةٍ- وَ أَعْطَاهُ اللَّهُ تَعَالَى بِكُلِّ عِرْقٍ فِي جَسَدِهِ مَدِينَةً فِي الْجَنَّةِ يَا عَلِيُّ سَاعَةٌ فِي خِدْمَةِ الْعِيَالِ خَيْرٌ مِنْ عِبَادَةِ أَلْفِ سَنَةٍ وَ أَلْفِ حَجٍّ وَ أَلْفِ عُمْرَةٍ وَ خَيْرٌ مِنْ عِتْقِ أَلْفِ رَقَبَةٍ وَ أَلْفِ غَزْوَةٍ وَ أَلْفِ عِيَادَةِ مَرِيضٍ وَ أَلْفِ جُمُعَةٍ وَ أَلْفِ جَنَازَةٍ وَ أَلْفِ جَائِعٍ يُشْبِعُهُمْ وَ أَلْفِ عَارٍ يَكْسُوهُمْ وَ أَلْفِ فَرَسٍ يُوَجِّهُهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَلْفِ دِينَارٍ يَتَصَدَّقُ عَلَى الْمَسَاكِينِ وَ خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَقْرَأَ التَّوْرَاةَ وَ الْإِنْجِيلَ وَ الزَّبُورَ وَ الْفُرْقَانَ وَ مِنْ أَلْفِ أَسِيرٍ أَسَرَ فَأَعْتَقَهَا وَ خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَلْفِ بَدَنَةٍ يُعْطِي لِلْمَسَاكِينِ وَ لَا يَخْرُجُ مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى يَرَى مَكَانَهُ مِنَ الْجَنَّةِ يَا عَلِيُّ مَنْ لَمْ يَأْنَفْ مِنْ خِدْمَةِ الْعِيَالِ دَخَلَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ يَا عَلِيُّ خِدْمَةُ الْعِيَالِ كَفَّارَةٌ لِلْكَبَائِرِ- وَ يُطْفِئُ غَضَبَ الرَّبِّ وَ مُهُورُ حُورِ الْعِينِ وَ يَزِيدُ فِي الْحَسَنَاتِ وَ الدَّرَجَاتِ- يَا عَلِيُّ لَا يَخْدُمُ الْعِيَالَ إِلَّا صِدِّيقٌ أَوْ شَهِيدٌ أَوْ رَجُلٌ يُرِيدُ اللَّهُ بِهِ خَيْرَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَه.

 

«جامع الأخبار ص: 103-102»

جالب است بدانید که گناهی وجود دارد که انسان را به بهشت می‌برد!

از امام صادق (ع) نقل شده است که فرمود:

إِنَّ الرَّجُلَ لَیُذْنِبُ الذَّنْبَ فَیُدْخِلُهُ اللَّهُ بِهِ الْجَنَّهَ

«به راستی که شخصی گناهی می‌کند و خدا به وسیله آن گناه او را به بهشت می‌برد»

راوی می‌گوید: با تعجب عرض کردم:

چطور ممکن است که خدا به وسیله گناه گناهکار را به بهشت ببرد!؟؟ فرمودند:

نَعَمْ إِنَّهُ لَیُذْنِبُ، فَلَا یَزَالُ مِنْهُ خَائِفاً، مَاقِتاً لِنَفْسِهِ، فَیَرْحَمُهُ اللَّهُ، فَیُدْخِلُهُ الْجَنَّهَ.

«آری، راستش این است که گناهی می‌کند و دائماً نگران و ترسان است و(گناهش را فراموش نمی‌کند، از گناه خوشحال نیست، به گناهی که کرده است افتخار نمی‌کند) نسبت به خود عصبانی است،(عذاب وجدان دارد و خودش را سرزنش می‌کند، این چه کاری بود که تو کردی؟! چطور می خواهی توبه کنی؟) پس خداوند به او رحم می‌کند و او را به بهشت می‌برد.» الکافی (ط – الإسلامیه) ؛ ج۲ ؛ ص۴۲۶

پس در واقع گناه انسان را به بهشت نمی‌برد بلکه آن پشیمانی بعد از گناه و عذاب وجدان است که انسان را به بهشت می‌برد و این یک مژده است به بندگان گناهکاری که از کرده خودشان پشیمان و دچار عذاب وجدان هستند و خود را دائماً سرزنش می‌کنند.

البته حقیقت توبه همین پشیمانی و عذاب وجدان است.

«پیامبر گرامی اسلام صلی‌الله علیه و آله و سلم»:

 النَّدمُ تَوبَهٌ.

پشیمانی از گناه، خود، توبه از گناه است. (تحف‌العقول، ص ۵۵ ـ الشهاب فی‌الحِکم و الآداب، ص ۹)

ان شاء الله که خداوند متعال توفیق گناه نکردن، توفیق ترک گناه، توبه از گناه و وجدان منصف و بیدار به همه ما عنایت کند به حرمت صلوات بر محمد و آل محمد

نشانی : ثواب الأعمال و عقاب الأعمال , جلد 1 , صفحه 247

حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ عِمْرَانَ قَالَ حَدَّثَنِي اَلْحُسَيْنُ بْنُ يَزِيدَ قَالَ حَدَّثَنِي حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ قَالَرَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : أَرْبَعَةٌ يُؤْذُونَ أَهْلَ اَلنَّارِ عَلَى مَا بِهِمْ مِنَ اَلْأَذَى يُسْقَوْنَ مِنَ اَلْحَمِيمِ وَ اَلْجَحِيمِ يُنَادُونَ بِالْوَيْلِ وَ اَلثُّبُورِ فَيَقُولُ أَهْلُ اَلنَّارِ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ مَا لِهَؤُلاَءِ اَلْأَرْبَعَةِ قَدْ آذَوْنَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ اَلْأَذَى فَرَجُلٌ مُعَلَّقٌ عَلَيْهِ تَابُوتٌ مِنْ جَمْرٍ وَ رَجُلٌ تَجْرِي أَمْعَاؤُهُ صَدِيداً وَ رَجُلٌ يَسِيلُ فُوهُ قَيْحاً وَ دَماً وَ رَجُلٌ يَأْكُلُ لَحْمَهُ فَيُقَالُ لِصَاحِبِ اَلتَّابُوتِ مَا بَالُ اَلْأَبْعَدِ قَدْ آذَانَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ اَلْأَذَى فَيَقُولُ اَلْأَبْعَدُ مَاتَ وَ فِي عُنُقِهِ أَمْوَالُ اَلنَّاسِ لَمْ يَجِدْ لَهَا فِي نَفْسِهِ أَدَاءً وَ لاَ وَفَاءً ثُمَّ يُقَالُ لِلَّذِي تَجْرِي أَمْعَاؤُهُ مَا بَالُ اَلْأَبْعَدِ قَدْ آذَانَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ اَلْأَذَى فَيَقُولُ إِنَّ اَلْأَبْعَدَ كَانَ لاَ يُبَالِي أَيْنَ أَصَابَ اَلْبَوْلُ مِنْ جَسَدِهِ ثُمَّ يُقَالُ لِلَّذِي يَسِيلُ فُوهُ قَيْحاً وَ دَماً فَمَا بَالُ اَلْأَبْعَدِ قَدْ آذَانَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ اَلْأَذَى فَيُقَالُ اَلْأَبْعَدُ كَانَ يُحَاكِي فَيَنْظُرُ إِلَى كُلِّ كَلِمَةٍ حنية [خَبِيثَةٍ] فيفسد بها [فَيُسْنِدُهَا] وَ يُحَاكِي بِهَا ثُمَّ يَغْتَابُ اَلنَّاسَ ثُمَّ يُقَالُ لِلَّذِي يَأْكُلُ لَحْمَهُ مَا بَالُ اَلْأَبْعَدِ قَدْ آذَانَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ اَلْأَذَى فَيَقُولُ إِنَّ اَلْأَبْعَدَ كَانَ يَأْكُلُ لُحُومَ اَلنَّاسِ بِالْغِيبَةِ وَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ .

1-حفص بن غياث(كه مرد سنّى مذهب است)از امام صادق از پدرانش از امير مؤمنان عليهم السّلام روايت كرده كه رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و اله و سلّم فرمود:دوزخيان با همۀ شكنجه و عذابى كه دارند از آزار چهار طائفه در رنجند و عذاب ميبرند،اينان را از حميم جهنّم ميچشانند،و فريادشان بوا ويلا وا ثبورا بلند است،اهل دوزخ دسته‌اى بدستۀ ديگر گويند چه شده اين چهار گروه را كه با همۀ اين عذابها كه ما را است از اينان در زحمت و شكنجه‌ايم،مردى از آنها معلّق در تابوتى است از آتش گداخته،و ديگرى روده‌هايش بيرون ريخته و با خود ميكشد،و ديگرى ريم و خون از دهانش جارى است،و آن ديگر گوشت بدن خود را ميخورد،صاحب تابوت آتشين را گويند:چيست حال اين دور از رحمت كه ما را با همۀ عذاب و بدبختى كه در آنيم آزار ميدهد؟گويد:اين بيگانه از رحمت بمرد در حالى كه اموالى از مردم را بر ذمّۀ خويش گرفته بود با اينكه در خود توانائى پرداخت آن را نميديد. بعد بآن كه روده‌هايش را ميكشيد گويند:چيست وضع اين دور از هر خير كه وضع دلخراش او بر عذاب ما افزوده است‌؟گويد:اين بيچارۀ دور از رحمت از ترشّح بول باك نداشت. آنگاه از آنكه ريم و چرك از دهانش بيرون ميريخت پرسند كه اين دور از رحمت حال و وضعش چيست و چه كرده كه بدين عذاب دچار شده كه ما با همه گرفتاريهاى خود از آن در زحمتيم،گويد:اين دور از رحمت كارش مسخرگى و نواى اين و آن درآوردن بود و مينگريست هر كلام زشتى كه ميديد بدان فساد ميكرد و نواى آن را در مى‌آورد. سپس از آن كسى كه از گوشت بدن خويش ميخورد پرسند كه قصّه او چيست و اين بينوا چه كرده كه از عذابش ما با همه بدبختيهائى كه خود داريم در شكنجه‌ايم، گويد:اين فلك زده گوشت مردم را بسبب غيبتى كه از آنها ميكرده خورده،و براى نمّامى و سخن چينى گام برميداشته است.

علی جان حفظ کن وصایا را مادام که عمل کنی در خیر هستی ای علی کسی که غیض خود را فرو برد در حالیکه قدرت بر اجرای ان دارد در قیامت امنیت پیدا میکند و ایمانی پیدا میکند که طعمش را میچشد.

ای علی کسی که درست وصیت نکند موقع مرگش مروت او ناقص است و استحقاق شفاعت پیدا نمیکند.

ای علی کسی که مردم از زبانش بترسند او اهل آتش است.

ای علی بدتری مردم کسی است که مردم از ترس فحش و بد زبانی امر اورا احترام کنند.

ادامه.........

این حدیث گفتگوی حق با پیامبرش است. گوینده خدا، مستمع رسول الله است. خداوند به پیامبرش فرمود: اگر من از بنده‌ای راضی باشم سه چیز را در زندگی‌اش قرار می‌دهم:

۱-شکرا لا یخالفه الجهل

۲-ذکرا لا یخالفه النسیان

۳-محبا لا یغفرا لا محبتی احدا.

۱-شکرآگاهانه- اگر بنده‌ای شکر آگاهانه کرد نه هر شکری بعضی گناه می‌کنند می‌گویند الحمدالله، شکری که با چشم گناه نکند با زبان گناه نکند نعمت را در مسیر خودش صرف کند فرمود شکر آگاهانه.

۲- ذکری که فراموشی در آن نباشد و دائما توجه داشته باشد.

۳-محبتی که هیچ کسی را بر من ترجیح ندهد.در سوره توبه آیه ۲۴ آمده است:”قل ان کان آباؤکم وابناؤکم واِخوانُکم واَزواجُکُم وعشیرتکم”

✨براے هر ترسے : <لا إلہ إلا الله>

✨براے هر غم واندوهے : <ماشاء الله>

✨براے هرنعمتے : <الحمد لله>

✨براے هرآسایشے : <الشڪر لله>

✨براے هرچیزشگفت آورے : <سبحان الله>

✨براے هرگناهے : <أستغفر الله>

✨براے هرمصیبتے: <إنا للہ و إنا إلیہ راجعون>

✨براے هرسختے ودشوارے : <حسبی الله>

✨براے هرقضا وقدر : <توڪلت علے الله>

✨براے هرطاعت وگناهی(آمرزش گناهان،وسوسہ شیطان و...) : <لاحول ولا قوه إلا باللہ العلے العظیم>

زينت عقل، ادب است *
زينت علم تواضع است *
زينت فقر پاكدامنى است *
زينت سخن فصاحت است *
زينت بلا و سختى صبر است *
زينت بزرگوار خوشرويى است *
زينت ورع ترك خواسته هاســت.*
زينت غنى (بى نيازى) شڪر است *
زينت نيكوكارى منّت نگذاشتن است *
زينت روايت حفظ (از برداشتن) است *
زينت نمــاز خشـوع (توجه قلبى) است. *
زينت قناعت انفاق بيش از وظيفه است *

📚الفصول المهمه 274/275

امام صادق علیه السلام فرمود:

السرّاقُ ثَلاثَةٌ مانِعُ الزَکاةِ وَمُسْتَحِلُّ مُهُورِ النِّساءِ وَمَنْ اسْتَدانَ دَیناً وَلَمْ ینْوِ قَضائَهُ.

دزدها سه دسته اند: کسی که زکات مالش را ندهد

و کسی که مهریه زنش را برای خود حلال بداند.

و کسی که قرض بگیرد و بخواهد نپردازد.

الخصال، ج‏۱، ص: ۱۵۳

عَنْ أبی عَبدِالَّله(عَلیهِ السَّلام) قَالَ:

مِنْ أَشَدِّ مَا فَرَضَ اللَّهُ عَلَى خَلْقِهِ ذِكْرُ اللَّهِ كَثِيراً ثُمَّ قَالَ أَمَا لَا أَعْنِي سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ إِنْ كَانَ مِنْهُ وَ لَكِنْ ذَكَرَ اللَّهَ عِنْدَ مَا أَحَلَّ وَ حَرَّمَ فَإِنْ كَانَ طَاعَةً عَمِلَ بِهَا وَ إِنْ كَانَ مَعْصِيَةً تَرَكَهَا.

ترجمه:

مقدمه

بسم الله الرحمن الرحیم 
کتابی که پیش روی شما است سخنان گرانمایه حضرت پیامبر اکرم، خاتم انبیاء(ص) خطاب به ابی ذر غفاری رضوان الله تعالی علیه - که یکی از اصحاب با وفا و پابرجای آن بزرگوار بوده است و حکم و مواعظ سودمند و پند و اندرزهای بسیار مفید برای همه مسلمانان در آن نهفته است - مجدداً با ترجمه اش چاپ می شود. در این ترجمه از کتاب عین الحیاة مرحوم علامه مجلسی(ره) و از ترجمه دانشمند گرامی جناب مستطاب آقای تجلیل تبریزی زید عزّه کمک گرفته ام و اصل عربی این حدیث را به جهت صحت متن و مصونیت از اشتباه و غلط با چند کتاب از کتب معتبره علماء سلف و بزرگ شیعه امامیه اثنا عشریّه تطبیق و تصحیح نمودم و در موارد اختلاف در تعبیر عبارات که اصل حدیث در این چند کتاب، نسخه بدل ها را ما بین دو پارانتز ذکر کرده ام ولی در ترجمه حدیث، جمله ها و کلماتی که مابین دو پرانتز قرار گرفته است غالباً برای توضیح است.
امید است که این جزوه مورد استفاده عموم مؤمنین و اهل دین و پیروان سیدالمرسلین و ائمه معصومین صلوات الله علیهم اجمعین واقع گردد و همه از آن بهره های معنوی دنیایی و آخرتی برگیرند. ان شاء الله تعالی.
لازم به تذکر است که تجزیه این کلام نورانی که در ضمن 147 شماره ارائه گردیده از بعض نویسندگان است و مستند به اصل حدیث نمی باشد.
العبد خیرالله سلیم زاده

ازبهترین ها باشید نه بدترین ها

بهترین ها در کلام حضرت 

«اورع الناس من وقف عند الشبهة، اعبد الناس من اقام علی

الفرائض، ازهد الناس من ترک الحرام، اشد الناس اجتهادا من ترک الذنوب . .

پارساترین مردم کسی است که در شبهات توقف کند، عابدترین مردم کسی است که واجبات را به جا آورد، زاهدترین مردم کسی است که از حرام دوری کند و کوشاترین مردم کسی است که گناهان را ترک کند .»

.بدترین ها در کلام حضرت

«بئس العبد، عبد یکون ذا وجهین وذالسانین یطری اخاه شاهدا و یاکله غائبا، ان اعطی حسده و ان ابتلی خانه 

بدترین بندگان بنده ای است که دارای دو چهره و دو زبان باشد، در حضور برادرش او را می ستاید و پشت سر، او را می خورد (و غیبتش را گوید) . اگر به او چیزی عطا شود، حسد می ورزد و اگر گرفتار گردد، به او خیانت می کند .»

ادامه مطلب........................

علل بی نشاطی در نماز

امام سجاد در دعای ابو حمزه ثمالی 10مورد را بیان کردند
1. دور شدن از در خانة خدا؛ 
2. سبک شمردن حق طاعت و بندگی خدا؛
3. اعراض نمودن از خدا و یاد او؛
4. دروغگویی؛ 
5. شکر نعمت الهی را بجا نیاوردن و نعمتهای او را درست و صحیح و بجا مصرف نکردن؛
6. نرفتن به محضر علما و حاضر نشدن در مجالس وعظ و سخنرانی آنان؛
7. همراه بودن با رفقای بد؛ همچون غافلان، مرفهین بی درد، اهل لهو و لعب؛
8. نفرت پیدا کردن خداوند از بنده بر اثر گناهان؛ 
9. زیاد شدن گناهان و معاصی؛
10. حیا نکردن از خداوند و عالم را محضر خدا ندانستن... .

متن حدیث شریف معراج

فصل 1

قال الفَیْضُ رَحْمَةُ اللهِ عَلَیه: «...وَ مِنْ مَواعِظِ اللهِ سُبْحانَهُ ما رَواهُ أَبُو مُحَمَّد الْحُسَیْنُ بْنُ أَبِى الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّد الدَّیْلَمِىُّ(ره) فى آخِرِ کِتابِهِ المُسَمّى بِـ «إِرْشادِ القُلُوبِ إِلَى الصَّوابِ» مُرْسَلاً عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ (ع)، وَ رَواهُ غَیْرُهُ مُسْنَداً عَنْهُ(ع) عَنْ أَبیهِ عَنْ جَدِّهِ أَمیرِ المُؤْمِنینَ(ع) أَنَّهُ قالَ: إِنَّ النَّبِىَّ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ سَأَلَ رَبَّهُ سُبْحانَهُ لَیْلَةَ المِعْراجِ، فَقالَ: یا رَبِّ! أَىُّ الأَعمالِ أَفْضَلُ؟ فَقالَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ:[1] لَیْسَ شَىْءٌ أَفْضَلَ عِنْدی مِنَ التَّوَکُّلِ عَلَىَّ،[2] وَالرِّضـا بِما قَسَمْتُ.

فیض کاشانى ــ رحمه الله ـ فرموده است: «از جمله مواعظ پروردگار سبحان حدیثى است که دیلمى ــ رحمه الله ـ در آخر کتاب ارشاد القلوب ـ بدون ذکر راویان حدیث ـ از امام صادق ـ علیه السّلام ـ نقل مى کند و دیگران با ذکر سلسله سند از آن امام بزرگوار، از حضرت باقر از امیرالمؤمنین ـ علیهم السّلام ـ نقل مى کنند که فرمود: «پیامبر ـ صلّى الله علیه و آله و سلّم ـ در شب معراج از خداوند سبحان سؤال کرد: پروردگارا! ارزشمندترین کار چیست؟ خداوند ـ عزّوجلّ ـ در پاسخ فرمود: در نزد من چیزى از توکّل و اعتماد بر من و رضا به داده من برتر نیست.

ادامه.........................