شادی های پسندیده

1-شادی در وقت اطاعت خدا علی(ع) می فرماید: سرور المومن بطاعه ربه و حزنه علی ذنبه غررالحکم و دررالکلم، ج4 ص136) شادی مومن، به طاعت پروردگارش و غمش بر گناه و عصیان است. پیامبر اعظم(ص) در وصیت خود به امام علی فرمود: ای علی! برای مومن در دنیا سه خوشحالی است: دیدار با برادران دینی، افطار از روزه و شب زنده داری در آخر شب (بحارالانوار ج77 ص25)

شخصی شادمان و مسرور خدمت امام جواد(ع) رسید. حضرت فرمود: چیست که تو را شاد می بینم؟ عرض کرد: از پدرت شنیدم که می فرمود: بهترین روزی که سزاوار است بنده خدا در آن روز شاد باشد، روزی است که توفیق خدمت و دستگیری از برادران مومن نصیب او گردد و امروز من موفق شدم به ده نفر از برادران فقیر بخشش نمایم. حضرت فرمود: به جان خودم سوگند! تو شایسته این شادی هستی. اگر آن اتفاق خود را به وسیله منت گذاشتن نابود نکرده باشی.

2- شادی برای احیای حق علی(ع) در نامه خود به عبدالله بن عباس می فرماید شادی تو باید برای احیای حق یا نابودی باطل باشد. (نهج البلاغه نامه166)

3- شاد کردن دیگران اگر کسی بتواند با چهره گشاده و لبخندی صمیمی، غمی را از دل دوستش بزداید، با این کار علاوه بر اینکه خود به نشاط رسیده، عبادت خدا را نیز به جا آورده است. امام کاظم(ع) به یکی از کارگزاران می نویسد: به درستی که زیر عرش خدا سایه ای است که ساکن نمی شود در آن، مگر کسی که کار خیری را برای برادر دینی اش انجام دهد، یا گرفتاری او را رفع و یا قلبش را شاد نماید. (بحارالانوار ج84 ص174) در روایتی دیگر امام باقر(ع) می فرماید: در نزد خدا، عبادتی محبوب تر از شاد کردن مومنان نیست (وسایل الشیعه ج11، ص569)

4- شادی در روزهای فرح معصومان یکی از شادی های پسندیده تشکیل مجالس جشن و سرور به مناسبت ولادت های ائمه معصومین(ع) است. امام رضا(ع) به ریان بن شبیب فرمود: اگر دوست داری به درجات عالی بهشت با ما باشی، به حزن ما محزون و به شادی ما شاد باش (بحارالانوار ج44 ص286)