در میان این قافله، طلبه اى بود که براى تحصیل علوم دینى به نجف مى رفت.

دزدها اموال قافله را از آنها گرفتند و چند عدد کتاب دینى طلبه را هم از او به سرقت بردند.

طلبه به یکى از دزدها گفت: این کتابها براى شما فایده اى ندارد آنها را به من پس بدهید

. آن دزد گفت: بیاتو را پیش رییس دزدها ببرم، شاید قبول کند و کتابهاى تو را پس بدهد

. مى گوید: همراه آن دزد رفتم، در جایى دیدم رییس دزدها مشغول خواندن نماز است، وقتى نمازش تمام شد مطلب را به او گفتم: دستور داد کتابهاى این طلبه را به او پس دهید. به او گفتم: من خیلى تعجب مى کنم شما با این که نماز مى خوانید چرا دزدى مى کنید؟ گفت: آرى! ما دزدى مى کنیم، ولى هرگز این ریسمان باریکى که بین ما و خداست قطع نمى کنیم. خلاصه این طلبه مى گوید: بعد از مدتى، یک روز در حرم امیرالمؤمنین(علیه السلام)بودم، دیدم یک آقایى خیلى به من نگاه مى کند، تا
اینکه به من گفت: آیا تو مرا مى شناسى؟ گفتم: نمى شناسم. گفت: من همان دزدى هستم که، کتابهاى شما را پس دادم، بالاخره دیدید که نماز من کار خود را کرد و من توبه کردم و دیگر دزدى نمى کنم، اکنون به زیارت امیرالمؤمنین(علیه السلام)آمده ام.